News

Wie wel eens langs het Rottemerengebied rijdt, zal vast de molens niet ontgaan zijn. Deze prachtige molens, ook wel De Molenviergang genoemd, staan in de Tweemanspolder te Zevenhuizen. Het zijn vier achter elkaar geschakelde molens welke, gedurende twee eeuwen, gezamenlijk het polderniveau op peil hielden.

Om de molens en bijgebouwen in hun cultuur-historische waarde te laten, omdat de molens in toenemende mate in hun voortbestaan werden bedreigd als gevolg van verstedelijking en beplanting die de molens de wind uit de zeilen nam, is de Vereniging Molenvrienden Rottemerengebied in het leven geroepen. Zij hebben in de loop der jaren gelden bijeen gebracht om zowel de molens, alsook de omgeving van de molens in stand te houden en te verbeteren, zoals zomerhuizen. Zij doen er alles aan om de enige nog werkende Molenviergang in de wereld in goede staat te houden.

Deze vereniging is opgericht op 17 september 1991 en is in de omgeving van Zevenhuizen (ZH) een begrip geworden!

Op hun website, www.verenigingmolenvrienden.nl, vindt u informatie over de prachtige molens. De foto’s en verhalen bieden u een ‘kijkje’ achter de schermen en de wandel- en fietsroutes op deze website kunt u downloaden en laten u kennismaken met een uniek historisch stuk van West-Nederland.

Op zaterdag 17 september 2016 viert de Vereniging Molenvrienden Rottemerengebied haar 25-jarig jubileum en zullen de molens in de vreugdestand gezet worden en zal het jubileum groots gevierd worden.

Namens De Haij & Van der Wende Advocaten feliciteren wij de Vereniging Molenvrienden met haar 25-jarig bestaan en wij hopen dat zij zich nog lang in zullen zetten om deze prachtige molens in stand te kunnen houden.

De Haij & Van der Wende Advocaten organiseerde donderdag 17 december, in samenwerking met het Nederlands Pensioenbureau vaktechniek, een bijeenkomst geheel in het teken van de huidige pensioenontwikkelingen. De ochtend startte met koffie, thee en een ontbijtbuffet. Aansluitend werd er een presentatie gegeven door Erwin den Hartog van de Haij & Van der Wende Advocaten en Paul van der Heide van het Nederlands Pensioenbureau vaktechniek.

Waarom belangrijk?

Er gaat geen dag voorbij dat er wordt gesproken over de pensioenregelingen. Wellicht zit jij met veel onbeantwoorde vragen. Neem gerust contact met ons op.

Mocht u vragen hebben over dit onderwerp, kunt u contact opnemen met De Haij & Van der Wende.

Algemene voorwaarden

De toepasselijkheid van algemene voorwaarden bij het sluiten van overeenkomsten is nog steeds een belangrijk item bij het doen van zakelijke transacties. Algemene voorwaarden bevatten onder andere artikelen waarin de aansprakelijkheid van de gebruiker (de leverancier) wordt beperkt. De leverancier heeft er dus belang bij dat de algemene voorwaarden op zijn contracten met afnemers van toepassing zijn. Daarvoor gelden wettelijke regels. De hoofdregel is dat de algemene voorwaarden voor of tijdens het sluiten van de overeenkomst van toepassing worden verklaard. Dat kan geschieden door ze direct bij een offerte mee te zenden (al dan niet afgedrukt op de achterzijde van het briefpapier of als duidelijk te openen en te lezen pdf-file meegestuurd met een e-mail), dan wel door ze gewoon te overhandigen. Als de afnemer (met een antwoordmail of andere schriftelijke reactie) aangeeft dat hij de offerte accepteert, dan wordt verondersteld dat hij ook de algemene voorwaarden heeft ontvangen en dan zijn de voorwaarden van toepassing op de overeenkomst.

In de praktijk levert dit praktische moeilijkheden op. Leveranties, zeker als die op regelmatige basis plaatsvinden, vinden vaak telefonisch plaats of met een korte e-mail en veelal worden dan de algemene voorwaarden niet steeds van toepassing verklaard.

Een andere hoofdregel is dat het toepasselijk verklaren van algemene voorwaarden nadat de overeenkomst tot stand is gekomen, niet tot toepasselijkheid van de algemene voorwaarden leidt. Facturen die dus na de levering worden verstuurd (en waarop de algemene voorwaarden zijn vermeld) of latere afleverbonnen (ook met vermelding van de algemene voorwaarden) leiden dus niet meer tot toepasselijkheid van de algemene voorwaarden. Dan is dat te laat.

Een uitzondering is als de afnemer het gerechtvaardigd vertrouwen heeft gewekt daarmee toch akkoord te zijn gegaan. Dat kan zich bijvoorbeeld voordoen in langdurige zakenrelaties, indien een afnemer nooit heeft geprotesteerd tegen de vermelding van algemene voorwaarden bijvoorbeeld op facturen.

Een voorbeeld

De discussies die in dergelijke zaken kunnen voorkomen laten zich illustreren aan de hand van een recente uitspraak van de Hoge Raad van 9 oktober 2015.

Meegaa is een leverancier van potgrondproducten. Zij levert op regelmatige basis aan een cactuskwekerij. Bij één van die leveranties blijkt de potgrond besmet te zijn met een schadelijke schimmel (leucocoprinus birnbaumii om precies te zijn). De schimmel wordt overgebracht op de cactussen en “de oogst” van de cactuskweker blijkt vervolgens geheel waardeloos. De schade loopt in de miljoenen en de cactuskwekerij spreekt Meegaa daarvoor aan. Meegaa verweert zich met een beroep op de exoneratieclausule in haar algemene voorwaarden. Die geven aan dat de schade is beperkt tot de hoogte van het factuurbedrag.

De discussie gaat er dus uiteraard over of de algemene voorwaarden van Meegaa wel of niet van toepassing zijn op de overeenkomst. Zo ja, dan kan Meegaa zich terecht beroepen op haar aansprakelijkheidsbeperking; zo nee, dan zal Meegaa aansprakelijk zijn voor de volledige schade.

Bestellingen werden telefonisch gedaan en door Meegaa werd vervolgens geleverd met een afleverbon. De cactuskweker tekende de afleverbon “voor ontvangst”.

Meegaa heeft het volgende aangegeven. De cactuskweker heeft van 2006 tot 2009 regelmatig potgrondproducten afgenomen van Meegaa; daarbij heeft de cactuskweker facturen en afleverbonnen ontvangen met daarop een verwijzing naar algemene voorwaarden, zijnde de algemene voorwaarden van potgrondfabrikanten; die voorwaarden worden door veel potgrondfabrikanten gehanteerd en de cactuskweker is een professionele partij, die daarmee bekend mag worden geacht; beperking tot het factuurbedrag is ook gebruikelijk. De afleverbon was na iedere (telefonische bestelling) het eerste document wat tussen partijen werd uitgewisseld.

De cactuskweker tekende steeds de afleverbon voor ontvangst en daaruit volgt dat de cactuskweker van de daarop weergegeven tekst kennis had kunnen nemen. De cactuskweker heeft nooit tegen de op de afleverbonnen vermelde aansprakelijkheidsbeperking geprotesteerd. Volgens Meegaa was met al deze omstandigheden het vertrouwen gewekt bij Meegaa dat de cactuskweker als professionele tuinder het aansprakelijkheidsbeperkingsbeding accepteerde bij opvolgende leveringen.

In hoger beroep had het Gerechtshof geoordeeld dat de voorwaarden niet van toepassing waren met als motivering dat nagekomen verwijzingen niet leiden tot toepasselijkheid; de eerder genoemde hoofdregel dus. De Hoge Raad in cassatie oordeelt nu dat dit oordeel niet juist is maar dat er aan de hand van de gestelde omstandigheden moet worden onderzocht of er niet toch het vertrouwen is gewekt dat de voorwaarden van toepassing zijn.

Kortom

Een kleine juridische overwinning voor Meegaa. Of het Meegaa daadwerkelijk gaat opleveren wat zij wil, is nog maar de vraag. In de procedure was namelijk gebleken, althans de cactuskweker stelde dat, dat op de afleverbonnen meestal een sticker over de tekst van de exoneratie en de verwijzing naar de algemene voorwaarden was geplakt, waardoor die niet leesbaar zouden zijn geweest. Dat zal nog opnieuw door het Gerechtshof moeten worden onderzocht. Of Meegaa dus alsnog gelijk krijgt, zullen we pas later vernemen.

Zoals gesteld dient met de toepasselijkheid van de algemene voorwaarden heel zorgvuldig te worden omgegaan. In de bovengenoemde kwestie wordt Meegaa wellicht gered door een beroep op de uitzondering, maar in het kader van de risicobeperking is het als bedrijf verstandiger om het niet op een uitzondering te laten aankomen. Beter is het om het gebruik van de algemene voorwaarden zodanig te regelen dat elke discussie kan worden vermeden. Dat bespaart een hele lange rechtsgang (in dit geval een rechtbankprocedure, een voortzetting in hoger beroep bij het Gerechtshof en uiteindelijk nog een beroep in cassatie bij de Hoge Raad) met alle aanverwante kosten en nog steeds het risico dat de voorwaarden niet van toepassing zijn, waardoor Meegaa een megaclaim aan haar broek houdt.

Heeft u vragen over algemene voorwaarden, neemt u dan gerust contact op met Erwin den Hartog.

Alcohol rond het werk is de normaalste zaak van de wereld. Denk bijvoorbeeld aan de vrijdagmiddagborrel of een bedrijfsuitje. Allemaal heel gezellig natuurlijk, maar sta je er wel eens bij stil wat er gebeurt als het mis gaat? Als een van jouw werknemers blijvende schade oploopt of veroorzaakt?

De Haij & van der Wende is als advocatenkantoor gespecialiseerd in het bijstaan van ondernemers. Aansprakelijkheid, ook in combinatie met alcohol, komt regelmatig langs binnen ons kantoor. Onze advocaten hebben hun ervaringen op papier gezet, doe er je voordeel mee!

Hoe beperk je als werkgever de risico’s van alcohol rond het werk? Met onder andere:

• Wat zeggen de cijfers?
• Welke risico’s loop je als werkgever?
• Wat zijn voorbeelden van hoe het mis kan gaan?
• Welke plichten heb je als werkgever?
• Met welke tips kan je jouw risico inperken?

Mocht u vragen hebben over dit onderwerp, kunt u contact opnemen met De Haij & van der Wende.

Gerechtshof Den Haag 27 oktober 2015

Een verkoopleider van een brood- en banketbakkerij was ontslagen wegens bedrijfseconomische omstandigheden. Er was een Sociaal Plan van toepassing bij de totstandkoming waarvan de vakbonden waren betrokken. In het Sociaal Plan was een vergoeding opgenomen op basis van de kantonrechtersformule met een correctiefactor C=0.1. De verkoopleider diende genoegen te nemen met een vergoeding van € 21.500,00 bruto. De werknemer achtte het ontslag kennelijk onredelijk vanwege het gevolgencriterium en wendde zich tot de kantonrechter Dordrecht met het verzoek de werkgever te veroordelen om aan hem een vergoeding te voldoen van circa € 300.000,00 o.a. wegens inkomstenderving tot zijn pensioengerechtigde leeftijd en in verband met pensioenschade. De kantonrechter Dordrecht heeft de vorderingen van de verkoopleider afgewezen, omdat de compensatie die aan de verkoopleider was geboden (€ 21.500,00 bruto) het ontslag, gezien de gevolgen daarvan, niet kennelijk onredelijk doet zijn.

De werknemer ging in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag. Gebleken is dat partijen bij het Sociaal Plan een niet in dat plan –zelfs niet door middel van een verwijzing– genoemde aanvullende voorziening hadden getroffen voor werknemers die lid zijn van een bij de totstandkoming van het Sociaal Plan betrokken vakorganisatie. Voor deze werknemers werd de C-factor gesteld op 0.5.

Het gerechtshof oordeelde dat bij de invulling van de norm van het goed werkgeverschap (artikel 7:611 BW) aan het rechtsbeginsel dat gelijke gevallen gelijk behandeld dienen te worden, groot gewicht toekomt. Het hof vervolgt door te overwegen dat een schending van dit beginsel niet direct voert tot de conclusie dat de werkgever zich niet als goed werkgever heeft gedragen, maar dat in het onderhavige geval elke motivering voor het gemaakte onderscheid tussen vakbondsleden en niet-vakbondsleden ontbrak en er een complete wanverhouding bestond tussen de voor leden en voor niet-leden getroffen voorzieningen. Het hof oordeelde dat het hanteren van een Sociaal Plan ten opzichte van de verkoopleider naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar was.

Het maken van enig onderscheid tussen leden en niet-leden in een Sociaal Plan kan aanvaardbaar zijn, bijvoorbeeld wanneer een tegemoetkoming wordt geboden aan leden die door het lidmaatschap van een vakorganisatie, het mede mogelijk hebben gemaakt dat belangenbehartiging van werknemers (leden en niet-leden) bij de totstandkoming van dat Sociaal Plan heeft plaatsgevonden. Die tegemoetkoming dient dan echter wel in een redelijke verhouding te staan tot de voor de niet-leden getroffen voorzieningen. Het gerechtshof overwoog dat de belangen van niet aangesloten werknemers in het onderhavige geval in aanzienlijke mate waren achtergesteld bij die van leden, zodat de betrokken vakverenigingen niet geacht kunnen worden zich in voldoende mate te hebben bekommerd om de belangen van alle (dus ook van niet bij de vakverenigingen aangesloten) werknemers.

Bij de beoordeling van de aan de werknemer geboden beëindigingsvergoeding, heeft het hof zich niet laten leiden door een Sociaal Plan. De werknemer ontving een vergoeding van in totaal ruim € 70.000,00.

Het blijft een goede zaak dat de rechtspraak Sociale Plannen afstraft, waarin vakbonden in het kader van collectieve onderhandelingen onaanvaardbare voordelen voor haar leden probeert te bewerkstelligen. Ook de betrokken werkgever zal ernstig teleurgesteld zijn. Aangenomen mag immers worden dat de werkgever er vanuit ging een goed doortimmerd Sociaal Plan met de vakbonden te hebben gesloten. Nu betaalt de werkgever het gelag.

Mocht u vragen hebben over dit onderwerp, kunt u hiervoor terecht bij Hans de Haij en Dennis Oud.

Werkgevers kunnen er belang bij hebben om AOW’ers langer in dienst te houden, zodat langer gebruik gemaakt kan worden van hun kennis en ervaring. Het langer in dienst houden van AOW’ers kende echter nogal wat risico’s, met name op het terrein van doorbetaling van loon bij ziekte. Recent heeft de Eerste Kamer ingestemd met het wetsvoorstel doorwerken na AOW.

Veranderingen die met ingang van 1 januari 2016 zullen intreden zijn:

• De opzegtermijn van de arbeidsovereenkomst met een AOW’er wordt één maand.
• De loondoorbetaling bij ziekte wordt teruggebracht naar 13 weken in plaats van 2 jaar.
• Ook in de publieke sector worden werkgevers verplicht om doorwerkende AOW’ers als eerste te ontslaan bij een reorganisatie. Die regel geldt al voor de private sector.
• Een werkgever is niet verplicht om in te gaan op het verzoek van een AOW’er om het aantal werkuren uit te breiden. Dit betreft een aanpassing op de Wet Aanpassing Arbeidsduur.
• AOW’ers krijgen recht op tenminste het minimumloon. Dit recht hebben zij nu nog niet.
• Als een CAO van toepassing is, moet een AOW’er uiteraard hetzelfde CAO-loon ontvangen als andere medewerkers die hetzelfde werk doen.
  In de WWZ is al geregeld dat een werkgever de arbeidsovereenkomst bij het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd zonder tussenkomst van UWV of een rechter kan opzeggen. Ook hoeft er geen transitievergoeding betaald te worden.

Pensioenplafond

Onder het oude tot 1 juli 2015 geldende recht gold een pensioenplafond. Dit kwam erop neer dat de ontbindingsvergoeding voor een werknemer in beginsel niet hoger was dan het inkomen dat zou zijn verdiend bij het voortduren van de arbeidsovereenkomst tot aan de geldende pensioendatum. De verwachte inkomstenderving tot de pensioengerechtigde leeftijd gold derhalve als maximum voor de ontbindingsvergoeding.

In het nieuwe ontslagrecht is, althans tot op heden, geen vergelijkbare regeling bepaald. Voor de transitievergoeding geldt geen maximering voor wat betreft de verwachte inkomstenderving tot de geldende pensioenleeftijd. De enige maximering die geldt is dat de vergoeding niet hoger kan zijn dan € 75.000,00 bruto c.q. één bruto jaarsalaris indien de werknemer meer dan € 75.000,00 per jaar verdient.

Het kan derhalve financieel gunstiger zijn om een werknemer tot de geldende pensioenleeftijd in dienst te houden (dan kan immers zonder ontslagtoestemming tot ontslag worden overgegaan en is geen transitievergoeding verschuldigd) dan de arbeidsovereenkomst met de werknemer voor die tijd te beëindigen onder toekenning van de transitievergoeding.

Wilt u meer weten over de WWZ of andere aspecten van het vernieuwde arbeidsrecht, neemt u dan gerust contact op met Hans de Haij.