News

New Academic Year Begins: Who Bears the Costs?

The new academic year has begun, bringing new opportunities for employees to follow a study or course. However, this naturally incurs costs 💶, and the question arises: who ultimately pays for this? Employer or employee?

How Does It Work Again?

The law does not provide specific regulations detailing the requirements for a training costs clause, but according to case law, it must include:

• Benefit Period: The period within which the employer expects to benefit from the employee's new knowledge and skills.
• Sliding Scale: The repayment obligation should be proportionally reduced with the continuation of the employment contract after the completion of the training.
• Clear Explanation: The repayment scheme must be clearly explained to the employee.

If these requirements are not met, the training costs clause is void (invalid). For example, if you do not clearly inform the employee of the financial consequences, you act contrary to good employer practice, resulting in an invalid training costs clause.

Valid Training Costs Clause

Even if there is a valid training costs clause, the question remains whether you, as an employer, can reclaim the training costs. The regulation in Article 7:611a of the Civil Code applies here. As an employer, you must enable an employee to undertake training necessary for the performance of their duties. If this training is mandatory under applicable EU law, national law, or a collective labour agreement, then the training costs are entirely the employer's responsibility. Even if the training costs clause meets the requirements set by case law, the repayment scheme may still be void if it concerns costs you incurred for training necessary for the employee's job performance. However, if the training was required knowledge at the start of the job, you are allowed to agree on a repayment scheme.

In Summary

Are you about to have your employee(s) follow an expensive training or course? Ensure you can agree on a repayment scheme and that the training costs clause meets the required criteria.

Click here for a ruling on the training costs clause and the repayment of training.

### Commitment from the Receptionist?

When the municipal receptionist tells you that you will "definitely get that environmental permit" and "should just go ahead and start building your new shed," it is clear to you that her commitment will have no impact on the permit procedure. However, if the official handling your permit application makes this statement, it is a different matter. This simple example shows that not every statement made by a municipal employee can be seen as a commitment that gives you, as a citizen, the confidence to undertake a particular action. In reality, things are less clear-cut, and it is more challenging to determine whether there is a commitment. Case law uses a fixed assessment framework to judge whether a commitment has been made.

A commitment occurs when officials or third parties (e.g., lawyers engaged by the municipality) say or do something that gives the citizen the impression that the municipality has taken a stance on the decision to be made. The most crucial aspect here is the expertise of the person making the commitment. Additionally, it must be a commitment in a specific situation. Returning to the example: the receptionist will, of course, not have the necessary expertise to make such commitments, but the official handling the permit application likely will.

When assessing whether there is a commitment, more weight is deliberately given to how the statement or behaviour of the municipality is perceived by the citizen. This does not mean that if the receptionist makes a commitment that comes across as very convincing, the citizen can rely on this commitment. The commitment must also be attributable to the competent administrative body. It is clear that the receptionist cannot speak on behalf of the competent administrative body.

In summary, a commitment is made if the statement or behaviour is made by someone who could make such a statement or behaviour on behalf of the municipality, who has a certain level of expertise, and who makes this statement or behaviour in a specific situation.

Are you dealing with a government agency that has made an (incorrect) commitment, do you have an ongoing procedure with the municipality, or are you unsure whether you can rely on a commitment made? Contact Gerard van der Wende or Fleur Huisman.

For an example of a ruling regarding commitments, where the statements of the alderman and case manager are considered commitments, read here.

Zeggen dat zwarte mensen stinken en dat daardoor de bedrijfsauto stinkt,  dat alle moslims vrouwen mishandelen en een collega voor aap uitmaken zijn zonder twijfel racistische en discriminerende uitlatingen. Voor de werkgever van wie een medewerkster deze uitspraken deed, waren deze uitlatingen onaanvaardbaar en aanleiding voor een ontslag op staande voet. Ondanks het zerotolerancebeleid dat deze werkgever hanteert, heeft het ontslag op staande voet geen stand gehouden bij de rechter in Rotterdam.

Wanneer kan je een ontslag op staande voet geven?

De werkgever moet allereerst een dringende reden hebben. Bij een dringende reden kan men denken aan o.a. diefstal of verduistering bij werkgever en soms ook discriminerende of anderszins grensoverschrijdende uitingen als deze zo ernstig zijn dat van de werkgever niet meer kan worden verwacht dat hij de arbeidsovereenkomst in stand laat. Een ontslag op staande voet moet onverwijld worden gegeven. Dit houdt in dat de werkgever niet te lang mag wachten met het ontslag geven vanaf het moment dat hij bekend is met de feiten. De werkgever krijgt wel de tijd om een onderzoek naar de feiten in te stellen of om juridisch advies in te winnen, zolang er met de nodige voortvarendheid wordt gehandeld. Ook moet de reden van het ontslag onverwijld aan de werknemer worden meegedeeld, zodat hij zijn standpunt wat betreft het ontslag kan bepalen. De reden voor ontslag moet dus duidelijk aan de werknemer (ook schriftelijk i.v.m. bewijsproblemen) kenbaar worden gemaakt.

Het geven van een ontslag op staande voet dient als uiterste redmiddel te worden gezien vanwege de grote consequenties die het ontslag met zich meebrengt. Een werkgever mag hier dus pas tot overgaan wanneer hij geen andere opties meer heeft dan de werknemer direct te ontslaan. Hij moet hierbij alle omstandigheden van het geval in aanmerking nemen, zoals de aard en duur van de dienstbetrekking, de aard en ernst van de dringende reden en de persoonlijke omstandigheden van de werknemer.  Wanneer een werknemer op staande voet wordt ontslagen heeft hij geen recht op een transitievergoeding en ook niet op een WW-uitkering. Financieel gezien heeft het ontslag dus grote gevolgen, naast de eventuele reputatieschade die de werknemer oploopt.

In deze zaak oordeelde de rechter dat de werkgever een minder ingrijpende sanctie had moeten kiezen aangezien het functioneren van de werkneemster nooit ter discussie heeft gestaan in de 1,5 jaar dat zij daar werkzaam was. Daarnaast is niet vast komen te staan dat het zerotolerancebeleid voldoende duidelijk was bij de werkneemster. De werkgever had hier kunnen en moeten kiezen voor een minder vergaande actie, bijvoorbeeld een stevige officiële laatste waarschuwing. Nu het ontslag niet rechtsgeldig is gegeven, moet de werkgever zowel de transitievergoeding als ook een billijke vergoeding en een vergoeding wegens onregelmatige opzegging betalen.

Heeft u vragen over ontslag of andere arbeidsrechtelijke zaken? Neem dan contact op met Dennis Oud, Hans de Haij, Elke Hofman-Bijvank of met Tessa Sipkema.

Lees de volledige uitspraak hier.

De beste wensen voor 2023 namens het voltallige team van De Haij & van der Wende Advocaten.

Bestemmingsplannen worden gebruikt om de bouw- en gebruiksmogelijkheden van gebieden vast te leggen. Voor bewoners en ondernemers is het vaak onduidelijk welk bestemmingsplan geldt voor het perceel waarop hun huis of onderneming staat en welke bouw- en gebruiksregels dan precies gelden. Ook verschijnt er meestal na zoveel jaar weer een nieuw bestemmingsplan, waar je vaak pas achteraf achter komt. Met zo’n nieuw bestemmingsplan kunnen de regels voor een gebied veranderen, waardoor bepaald gebruik (bijvoorbeeld wonen of gebruik van een stuk grond voor opslag van containers, auto’s of caravans) dat niet meer toegestaan is. Vaak valt het voorheen toegestane gebruik dan wel onder het zogenaamde ‘overgangsrecht voor gebruik’ van het nieuwe bestemmingsplan. Het is aan de bewoner of ondernemer om daar bewijs voor te leveren. Dat was ook het onderwerp van een zaak voor de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

In deze zaak kreeg een importeur van auto’s door de gemeente een last onder dwangsom aan zijn broek omdat zijn bedrijfsactiviteiten, het stallen van auto’s en bestelbussen voor export naar het buitenland, in strijd waren met het gebruik (“Agrarisch”) dat was toegestaan op basis van het bestemmingsplan. De importeur beroept zich echter op het overgangsrecht van de twee vorige bestemmingsplannen en stelt al voor 2011 opslag plaatsvond op het perceel en al die tijd ononderbroken is voortgezet.

De Raad van State concludeert dat degene die beroep doet op het overgangsrecht van een bestemmingsplan aannemelijk moet maken dat het strijdige gebruik legaal plaatsvond onder het voorheen geldende bestemmingsplan en sindsdien ononderbroken is voortgezet. Dat had de ondernemer niet voldoende gedaan. Opslag vond over de jaren heen onafgebroken plaats, maar dit was telkens voor andere bedrijfsactiviteiten. Naar het oordeel van de Afdeling hadden die vormen van opslag een wezenlijke andere ruimtelijke uitstraling dan het stallen van auto’s en bestelbussen.

Het is dus van belang dat, wanneer je je als burger beroept op het overgangsrecht, je hetzelfde voortgezet gebruik voldoende kan onderbouwen en bewijzen. Het is in zo’n geval aan de burger om aan te tonen dat het gebruik van de grond al jaren voortduurt en eerst wel legaal was. Bijvoorbeeld door luchtfoto’s van Google die soms jaren teruggaan.

Heeft u naar aanleiding van deze bijdrage vragen over overgangsrecht of bestemmingsplannen in het algemeen, of twijfelt u of het gebruik van uw perceel in het bestemmingsplan past of onder het overgangsrecht valt? Neem dan contact met ons op.

Lees hier de uitspraak: https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RVS:2022:2923

Afgelopen weekend reisde karateka Dave Kientz af naar Portugal voor de Europese kampioenschappen karate. Na drie partijen te hebben gewonnen, de eerste van een Bulgaar, de tweede van een Pool en de derde van een Fransman, mag hij zichzelf weer Europees Kampioen noemen (in de klasse onder 21 -71kg).

Wat een geweldige prestatie en wij als sponsor zijn dan ook trots op hem met het behalen van deze prestatie!

Ons hele team wenst hem weer veel succes bij zijn volgende toernooien en op naar het WK volgend jaar, dat in Nederland zal plaatsvinden.