Direct een advocaat nodig? Bel: +31 10 220 44 00

Of e-mail en ontvang binnen 24 uur een antwoord

Header mvo 1 scaled

Nieuws

De haij & van der wende advocaten

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Uber-chauffeurs: Ondernemerschap botst met arbeidsovereenkomst

Uber chauffeur

Een recente uitspraak van het gerechtshof Amsterdam over Uber laat zien dat het Deliveroo-kader de basis blijft, maar dat de uitkomst wél kan kantelen als “ondernemerschap” stevig en concreet wordt onderbouwd.

Het hof vertrekt, net als in Deliveroo, vanuit art. 7:610 BW en de bekende gezichtspunten: je bepaalt of iemand werknemer is door alle omstandigheden samen te wegen, zonder vaste rangorde. In een eerder tussenarrest had het hof in algemene zin al geoordeeld dat de elementen die richting een arbeidsovereenkomst wijzen zwaarder wegen dan de contra-indicaties, maar dat het (extern) ondernemerschap de balans mogelijk kon doen omslaan.

Sinds de uitspraak van de Hoge Raad uit 2025 is één punt extra scherp: ondernemerschap (gezichtspunt is uit Deliveroo) is niet “van nature” zwaarder dan de andere omstandigheden, maar het kan wél het verschil maken in de totaalafweging. Daardoor moet de rechter in deze zaak ook kijken naar omstandigheden die niet uitsluitend in de platformrelatie liggen. In de praktijk spelen dan vaak vragen als: investeert iemand zelf fors (bijvoorbeeld in een auto), heeft iemand meerdere opdrachtgevers, werft iemand eigen klanten, hoe is de fiscale positie, en draagt iemand echt de kosten en risico’s?

Dat past het hof in deze zaak concreet toe. De vakbond vorderde (samengevat) een verklaring voor recht dat álle chauffeurs werknemer zijn en dat daarom de Cao Taxivervoer geldt, met bijbehorende vergoedingen. Voor de chauffeurs die in deze procedure centraal staan, komt het hof echter tot de conclusie dat er geen arbeidsovereenkomst is, omdat hun ondernemerschap sterk is onderbouwd. Het hof noemt daarbij onder meer: substantiële investeringen (zoals de auto), vrijheid in werktijden, een eigen strategie bij het accepteren/weigeren van ritten en bijbehorende verdiensten, en risico’s op  aansprakelijkheid en arbeidsongeschiktheid.

Tegelijkertijd sluit het hof niet uit dat er individuele chauffeurs kunnen zijn die wél als werknemer moeten worden gezien. Alleen: door gebrek aan voldoende concrete gegevens over individuele omstandigheden kon het hof geen individuele chauffeurs of duidelijk afgebakende groepen aanwijzen waarvoor dat zou gelden. Daardoor kan ook geen algemeen oordeel worden gegeven over de gevorderde vergoedingen.

Kortom: Deliveroo blijft het toetsingskader, maar deze uitspraak laat zien dat goed gedocumenteerd ondernemerschap een zaak echt kan laten kantelen en dat brede, algemene claims zonder harde feiten over (groepen) chauffeurs sneller stuklopen.

Mocht u vragen hebben over uw zzp-overeenkomsten, neem dan contact op met Tessa Sipkema, Elke Hofman-Bijvank of Dennis Oud.

U leest de uitspraak hier.

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Een melding van een ambtenaar mag niet zorgen voor handhaving 📢

Handhaving beginselplicht

Veel gemeenten hebben een reactief handhavingsbeleid. Dat betekent dat over het algemeen alleen wordt gehandhaafd naar aanleiding van een melding of handhavingsverzoek van een derde(-belanghebbende). Dat komt omdat gemeenten vaak simpelweg niet de capaciteit hebben om actief ‘op zoek te gaan’ naar overtredingen. Maar wat nu als de melding niet wordt gedaan door een derde(-belanghebbende), maar door een ambtenaar?

Dat was de vraag die de rechtbank Overijssel moest beantwoorden in de uitspraak van 12 januari 2026. In deze zaak ging het om een woning in de gemeente Hengelo, waar meerdere airco’s waren geplaatst aan de buitenkant van de woning. Naar aanleiding van een melding van een medewerker van de gemeente heeft een toezichthouder van de gemeente een controle uitgevoerd en geconstateerd dat voor twee van de airco’s een omgevingsvergunning aangevraagd had moeten worden. Dat was niet gebeurd. Er werd vervolgens een last onder dwangsom opgelegd. De eigenaar van de woning was het daarmee oneens. Hij meende dat sprake was van strijd met het gelijkheidsbeginsel, omdat de gemeente had afgeweken van het eigen reactieve handhavingsbeleid, door te handhaven naar aanleiding van een melding van een ambtenaar.

De rechtbank stelt allereerst dat op grond van het gelijkheidsbeginsel een consistent en doordacht bestuursbeleid moet worden gevoerd. Het bestuur moet een algemene gedragslijn volgen ten aanzien van zijn optreden in individuele gelijke gevallen. Het is vaste rechtspraak van de Afdeling dat wel is toegestaan dat in het kader van het handhavingsbeleid prioriteiten worden gesteld met het oog op doelmatige handhaving. Zo mag prioritering onder meer inhouden dat bij bepaalde overtredingen alleen wordt gehandhaafd naar aanleiding van een klacht of een handhavingsverzoek van een belanghebbende.

In dit geval komt doorslaggevende betekenis toe aan het feit dat de melding is gedaan door een medewerker van de gemeente die niet kon worden aangemerkt als belanghebbende. De stelling van het college, dat het niet uitmaakt wie de melding doet, ook wanneer dat een medewerker van de gemeente is, wordt door de rechtbank niet gevolgd. De rechtbank oordeelde namelijk dat het beleid van het college niet anders kan worden uitgelegd dan dat het moet gaan om handhavingsverzoeken of meldingen van derde-belanghebbenden. Daar horen medewerkers van de gemeente niet onder te vallen, omdat het college op die manier alsnog in de hand heeft of en wanneer het wel en wanneer het niet tot handhavend optreden overgaat. Dat zou de schijn van willekeur met zich kunnen brengen.

De conclusie die uit deze uitspraak kan worden getrokken is dat de gemeente in beginsel enkel handelt op basis van meldingen en verzoeken van derden. Een melding van een ambtenaar mag niet leiden tot een controle, omdat het college daarmee alsnog zelf kan bepalen wanneer het handhaaft.

Heeft u vragen over een handhavingsverzoek of een handhavingsprocedure? Neem dan contact op met Gerard van der Wende of met Fleur Huisman.

U leest de uitspraak hier. 

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Proeftijd ≠ vrijbrief voor discriminatie

Proeftijd zwangerschap

Een recente uitspraak van de kantonrechter in Utrecht laat dat weer eens scherp zien. Een werkneemster trad als onderzoeker in dienst bij een biotech start-up, dat die zich richt op de ontwikkeling van therapie tegen kanker. Op haar eerste werkdag vertelde zij dat zij zwanger was. Twee dagen later (na het weekend) volgde ontslag in de proeftijd. Volgens de werkgever: plotselinge financiële tegenvallers.

Dat verhaal hield geen stand.

Nog geen tien dagen later verscheen een vacature voor exact dezelfde functie. En niet veel later werd ook daadwerkelijk weer een onderzoeker aangenomen. Bijzonder dat het binnen zo’n korte tijd ineens weer beter zou gaan met de financiële situatie. De kantonrechter achtte de opgegeven reden van de werkgever dan ook niet aannemelijk. De gedragingen van de werkgever konden niet tot een andere conclusie leiden dan dat de zwangerschap de reden was voor het proeftijdontslag. Ook het verweer dat de werkgever niet wist van de zwangerschap werd verworpen: een direct leidinggevende wist dit wél, en die kennis wordt aan de werkgever toegerekend.

De kern: ja, een arbeidsovereenkomst mag in de proeftijd worden beëindigd. Een financiële reden is in beginsel een geldige reden voor ontslag in de proeftijd. Maar dat geldt niet als de werkelijke reden discriminatoir is. Zwangerschap is directe discriminatie op grond van geslacht. 

Het gevolg? Het proeftijdontslag was niet rechtsgeldig en werd vernietigd. De arbeidsovereenkomst liep door, met recht op loon. Ook de wettelijke verhoging werd toegewezen, gematigd tot 25%, vermeerderd met de wettelijke rente. In de praktijk kan dit ertoe leiden dat loon is verschuldigd over een periode waarin nauwelijks is gewerkt. De werkneemster heeft feitelijk geen dag hiervoor hoeven te werken: de uitspraak dateert van 29 december en in januari zou zij al bevallen. Het zwangerschapsverlof was toen vermoedelijk al ingegaan. Een immateriële schadevergoeding werd afgewezen, omdat niet was komen vast te staan dat zij geestelijk letsel had opgelopen.

Deze uitspraak is een duidelijke waarschuwing voor werkgevers: een beroep op financiële redenen moet consistent en geloofwaardig zijn. En belangrijker nog: zwangerschap mag nooit, ook niet impliciet, een rol spelen bij ontslag. Ook niet in de proeftijd.

Een link naar de uitspraak vindt u hier. 

Vragen over de proeftijd of een ontslag van een werknemer? Neem dan contact op met Dennis Oud, Elke Hofman-Bijvank of met Tessa Sipkema.

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Van jurist naar advocaat

Iris en Lennart beëdiging

Met trots delen wij dat onze collega, Iris Keemink, op vrijdag 9 januari jl. officieel is beëdigd in de rechtbank Rotterdam en daarmee is gestart als advocaat. Een bijzonder en feestelijk moment dat zij mocht vieren in aanwezigheid van familie, vrienden en collega’s.

Na inmiddels ruim een jaar met veel enthousiasme en toewijding waardevolle ervaring te hebben opgedaan bij ons kantoor, zet zij nu deze mooie volgende stap.

Binnen ons kantoor zal zij zich verder verdiepen in het ondernemingsrecht en het burgerlijk procesrecht, onder begeleiding van haar patroon Lennart Hordijk.

Wij feliciteren Iris met deze mijlpaal en kijken uit naar haar verdere ontwikkeling binnen ons team.

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Remote werken vanuit Ecuador: "workation" of arbeidsvoorwaarde?💻

Remote werken

Remote werken vanuit het buitenland klinkt voor veel werkgevers en werknemers als een mooie, moderne oplossing. Zolang het werk goed gebeurt en iedereen tevreden is, lijkt er weinig aan de hand. Maar er zit een juridisch addertje onder het gras: als je dit lang genoeg toestaat, kan het een vaste arbeidsvoorwaarde worden. De werkgever kan dit dan niet meer zomaar terugdraaien met een nieuw beleid.

Dat blijkt uit een recente uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland.

Wat speelde er?

Een werknemer werkte bij een Nederlandse werkgever en verhuisde in 2020 met zijn gezin naar Ecuador. Het idee was dat hij deels daar en deels in Nederland zou werken, met jaarlijkse evaluaties. Er is expliciet in de regeling met werknemer overeengekomen dat als er iets wijzigt in de personeelsregelingen van werkgever, dit ook voor de werknemer geldt. Door corona bleef de werknemer langer in Ecuador dan gepland. Vanaf 2022 werkte hij vooral vanuit Ecuador. 

In 2023 introduceerde de werkgever een nieuw workation-beleid. Structureel werken vanuit het buitenland paste daar niet meer in. De werkgever liet de werknemer daarom weten dat het thuiswerken vanuit Ecuador zou worden afgebouwd en dat hij weer vanuit Nederland moest gaan werken. Daarbij stelde de werkgever dat werken vanuit Ecuador nooit bedoeld was als vaste afspraak en dat er geen sprake is van een arbeidsvoorwaarde. In de arbeidsovereenkomst stond bovendien Zwolle als standplaats en daarin was geen regeling opgenomen voor structureel werken vanuit het buitenland.

De werknemer stelde juist dat het thuiswerken vanuit Ecuador inmiddels een verworven recht was geworden. De werkgever had daar jarenlang geen bezwaar tegen gemaakt en daarmee bij de werknemer het gerechtvaardigd vertrouwen gewekt dat dit ook in de toekomst mogelijk zou blijven. De werknemer stapte naar de rechter en kreeg gelijk.

De rechter stelt voorop dat een arbeidsvoorwaarde niet per se bij het sluiten van een arbeidsovereenkomst hoef te zijn overeengekomen. Een arbeidsvoorwaarde kan namelijk ook als een verworven recht voortvloeien uit een gedragslijn die na het sluiten van de arbeidsovereenkomst is gevolgd. De rechter keek daarnaast vooral naar de praktijk. De werknemer werkte al jaren grotendeels vanuit Ecuador, met instemming van de werkgever. De afgesproken jaarlijkse evaluaties werden bovendien niet (of nauwelijks) uitgevoerd. Ook speelde mee dat de werknemer goed functioneerde en dat hij zijn gezinsleven volledig had ingericht op wonen en werken in Ecuador. De werknemer mocht er volgens de rechter vanuit gaan dat de afspraken over het thuiswerken in Ecuador werden voortgezet en dat het nieuwe beleid niet op hem van toepassing is. Bovendien zijn de afspraken over het thuiswerken vanuit Ecuador in onderling overleg en na advies van de HR tot stand gekomen. Deze afspraken stonden op papier en zijn toegevoegd aan het personeelsdossier van de werknemer.

Volgens de rechter was het daarom niet langer een tijdelijke uitzondering, maar een vaste manier van werken. Het thuiswerken vanuit Ecuador was onderdeel geworden van de arbeidsvoorwaarden.

De werkgever kon zich ook niet met succes beroepen op het eenzijdig wijzigingsbeding in de arbeidsovereenkomst. De rechter vond dat de werkgever geen zwaarwegende redenen had die zo’n ingrijpende wijziging rechtvaardigen. In dit geval woog het belang van de werknemer zwaarder.

Wat betekent dit voor werkgevers?

Deze uitspraak is vooral en wake-up call voor werkgevers die flexibel werken ruimhartig toelaten, zonder duidelijke kaders. Met goede afspraken, echte evaluatiemomenten en duidelijke documentatie voorkom je dat flexibel beleid zich tegen je keert.

Mocht u vragen hebben over uw beleid voor flexibel werken, neem dan contact op met Dennis Oud, Tessa Sipkema of Elke Hofman.

•
Lennart Hordijk
Lennart hordijk small
•
Dennis Oud
Dennis rond 200x200
•
Erwin den Hartog
Erwin rond 200x200
•
Fleur Huisman
Fleur 1
•
Petra Lindthout
Petra lindhout pf
•
Tessa Sipkema
Tessa rond 200x200
•
Gerard van der Wende
Gerard rond 200x200
•
Elke Hofman-Bijvank
Elke 1
•
Bas van der Eijk
Bas advocaat Rotterdam
•
Tim van Riel
Tim portret
•
Iris Keemink
Iris portret
•
Noa Bilogrevic
Noa Thumbnail
30 januari 2024
•
De Haij & van der Wende
Logo Haij Wende

Een wethouder praat niet namens de gemeenteraad

Projectontwikkelaar 2

Het is een onderwerp waar juristen veelvuldig vragen over krijgen; het vertrouwensbeginsel. Een uitspraak van een ambtenaar wordt door burgers en bedrijven vaak gezien als een toezegging voor – bijvoorbeeld – het verlenen van een omgevingsvergunning. Als dan uiteindelijk toch geen omgevingsvergunning wordt verleend, zorgt dat vaak voor veel onbegrip. Er was toch al toegezegd dat een ontwikkeling of plan uitgevoerd mocht worden? Zelfs als het vertrouwensbeginsel dan uitgelegd wordt, blijft een negatieve uitkomst voor veel burgers en bedrijven moeilijk verteerbaar.

Dat gevoel van onrecht komt eens te meer naar boven als de toezegging niet wordt gedaan door een ambtenaar, maar door de verantwoordelijk wethouder. Dat was het geval in een uitspraak van de rechtbank Gelderland van 30 december 2025. In deze zaak wilde een projectontwikkelaar een woning realiseren op een agrarisch perceel zonder bouwvlak. Hij dacht een slimme constructie te hebben bedacht, waarmee alsnog zou kunnen worden gebouwd op het perceel. Op het naastgelegen perceel stond namelijk een bijgebouw dat al jarenland als woning werd gebruikt. Dat gebruik zou volgens de projectontwikkelaar onder het overgangsrecht vallen. Het idee was om het bijgebouw te slopen en de bestaande woonfunctie als het ware mee te nemen naar het naastgelegen perceel, om daar vervolgens een nieuwe woning terug te bouwen.

Er volgden maanden van overleg tussen de projectontwikkelaar en het college. Uiteindelijk heeft het college aangegeven niet te willen meewerken aan het plan. De projectontwikkelaar was het hier niet mee eens en diende alsnog een vergunningaanvraag voor het afwijken van het bestemmingsplan in. De gemeenteraad weigerde om de benodigde verklaring van geen bedenkingen af te geven, omdat zij niet wenste mee te werken aan het plan van de projectontwikkelaar. Onder meer vanwege deze weigering van de gemeenteraad heeft het college de vergunningaanvraag afgewezen.

De projectontwikkelaar ging vervolgens in beroep, onder meer omdat hij meende dat sprake was van strijd met het vertrouwensbeginsel. Wethouders en ambtenaren zouden tijdens de verkennende besprekingen voorafgaand aan de vergunningaanvraag positieve signalen hebben afgegeven, waardoor bij de projectontwikkelaar de indruk was gewekt dat de vergunning zou worden verleend. De verklaring van geen bedenkingen had daarom niet geweigerd mogen worden.

De rechtbank oordeelde dat het beroep op het vertrouwensbeginsel ongegrond was. In dit geval was de weigering van de verklaring van geen bedenkingen op zichzelf al voldoende om de omgevingsvergunning niet te kunnen verlenen. De verklaring van geen bedenkingen is een bevoegdheid van de gemeenteraad. De gemeenteraad is daarbij niet gebonden aan eventuele toezeggingen van een wethouder, omdat de wethouder geen onderdeel uitmaakt van de gemeenteraad, maar van het college. De gemeenteraad heeft dus niet gehandeld in strijd met het vertrouwensbeginsel door, in afwijking van eventuele toezeggingen van de wethouder, te weigeren een verklaring van geen bedenkingen af te geven.

Wat betekent dit voor de praktijk? Ga er nooit zomaar vanuit dat een uitspraak van een ambtenaar, of zelfs van een wethouder, is toe te rekenen aan een bestuursorgaan. Hiermee voorkom je dat je verwachtingen wekt die niet waargemaakt kunnen worden.

U leest de uitspraak hier. 

Blijf juridisch op de hoogte

Meld u aan voor onze nieuwsbrief