Transparantie over belastbaarheid: harde les in ontslag op staande voet

Een werknemer valt op 9 oktober 2024 tijdens het werk op zijn knie. Hij meldt zich kort daarna (16 en 17 oktober) ziek, werkt nog even, maar meldt zich op 13 november 2024 opnieuw ziek en blijft vervolgens arbeidsongeschikt. De bedrijfsarts beoordeelt hem in de eerste maanden van 2025 als volledig arbeidsongeschikt voor (re-integratie) werkzaamheden. Tot zover lijkt het een “klassieke” ziekmelding met re-integratietraject.

Maar dan hoort werkgever begin juni 2025 iets dat de zaak een andere kleur geeft, de werknemer zou tijdens zijn ziekmelding op 16 en 17 oktober 2024 kort operatorwerk hebben gedaan bij een ander bedrijf. Dat is extra gevoelig omdat hij weliswaar met toestemming van werkgever als zzp’er bij andere bedrijven mocht werken, maar ziekmelden en tegelijk elders werken is natuurlijk vragen om vragen. Werkgever schakelt een onderzoeksbureau in om de activiteiten van de werknemer tijdens zijn arbeidsongeschiktheid te bekijken.

In juli 2025 vertelt de werknemer aan werkgever dat het niet beter gaat, dat hij volledige rust moet houden, dat afspreken niet lukt en dat hij niet kan autorijden. Het onderzoeksrapport laat zien dat hij echter meerdere keren autorijdt, met een grote boodschappentas sjouwt en zonder afwijkend loopgedrag loopt. Werkgever vraagt om uitleg, kondigt ontslag op staande voet aan en geeft de werknemer de kans om te reageren (hoor en wederhoor). Die reactie komt, maar zonder inhoudelijke verklaring voor wat er is waargenomen door het onderzoeksbureau. Het gevolg? Werknemer wordt op staande voet ontslagen.

De werknemer verzoekt vernietiging van het ontslag. Hij stelt dat hij echt ziek is, onder behandeling staat en dat een werkgever niet op basis van een observatierapport kan bepalen hoe het medisch of hij ziek is. Dat laatste is voorbehouden aan de bedrijfsarts. Pas tijdens de zitting komt er alsnog uitleg: hij zou hebben gereden omdat zijn vader naar het ziekenhuis moest en hij moest vertalen, en later omdat hij naar BioZorg moest voor een afspraak in het kader van re-integratie. Hij zegt daarvoor pijnstillers en oxazepam te hebben genomen. Ook erkent hij dat hij twee dagen bij een ander bedrijf heeft gewerkt, maar dat hij niet wist dat dat tijdens ziekte niet mocht.

De kantonrechter laat het ontslag op staande voet in stand. Niet omdat de rechter zegt dat de werknemer niet ziek is, maar omdat de kern hier draait om vertrouwen en eerlijkheid over belastbaarheid. Een werkgever moet erop kunnen vertrouwen dat een (zieke) werknemer open en waarheidsgetrouw communiceert. De rechter wijst er onder meer op dat het moeilijk te rijmen is dat een huisbezoek “niet mogelijk” was, terwijl autorijden en afspraken wél lukten, dat er geen verklaring is gegeven voor het normale loopgedrag dat is gezien, en dat het gebruik van zware medicatie juist wringt met de stelling dat hij daarmee kon autorijden. Omdat er geen plausibele verklaring kwam, mocht werkgever concluderen dat het vertrouwen te ver was beschadigd.

En dan de opmerkelijke afsluiting: ondanks het rechtsgeldige ontslag op staande voet kent de kantonrechter tóch een transitievergoeding toe. Normaal is die bij een terecht ontslag op staande voet niet verschuldigd, maar hier wordt vanwege de omstandigheden (nog steeds volledig arbeidsongeschikt, kostwinner, zeven jaar dienstverband en geen eerdere incidenten) op grond van artikel 7:673 lid 8 BW toch € 12.202,10 bruto toegekend (met rente vanaf veertien dagen na de beschikking).

Deze uitspraak laat zien hoe snel een verstoorde vertrouwensrelatie tijdens ziekte kan escaleren en hoe zwaar de rechter tilt aan consistente, transparante communicatie over belastbaarheid.

U leest de uitspraak hier.